deb http://www.debian-multimedia.org lenny main non-free

Potem działają na przykład lejmy czy inne ffmpeg ;P

Szanowni pro(?)jektanci, koderzy i inni macherzy-chałturnicy – ja swoje hasło znam! Nie trzeba mi go przesyłać. A jak będę chciał je upublicznić to wyjdę przed blok o 4 rano i wykrzyczę je w te wszystkie ciemne, zaspane okna!

Poza tym – jak dostaję hasło otwartym tekstem to zaczynam się obawiać, w jakiej formie jest ono przechowywane w tych serwisach – czy przypadkiem nie jest również jawne. Bo jak któryś portalik walnie wtopę jak wykop*, to nawet w tęczowe tabelki nie będzie trza się bawić.

Dziś do niechlubnego grona dołączył FrazPC. Wcześniej wtopiło Pstro, LiberKey (!!!), Wiadomości24, LiveDrive (!!!), VMware (!!!), Blip i DobreProgramy. W owym niechlubnym towarzystwie pokutuje jeszcze wiele innych sajtów, ale szkoda na nie klawiry…

UPDATE (2009-10-20):

Tak mi przyszło, że jeśli twórcy systemów obawiają się zalewu userów, którzy będą mieli problemy ze swoimi hasłami, mogą dodać checkboxa (domyślnie zaznaczonego): “Tak, jestem lamą, nie potrafię zapamiętać swojego hasła, proszę, prześlijcie mi moje hasło mailem, aby cały świat pamiętał je razem ze mną”, który będzie owocował wysłaniem maila z url-em do sajta, loginem i hasłem otwartym tekstem.

* Nie, nie mam jednego hasła do wszystkich portali.

Znów powrócił temat ofert pracy na liście. IMHO listy tego typu są dobrym miejscem do szukania pracowników. O ile tylko oferta jest dobrze trafiona tematycznie to nie widzę problemu. Ba! Nawet – choć mam dobrą pracę i zmieniać jej nie zamierzam – chętnie takowe poczytam. Dobrze wiedzieć, co się dzieje. Do tego na TLUGu oferty pojawiają się sensownie opisane w temacie – można je sobie spokojnie pominąć, jeśli kogoś to nie interesuje. Ale nie wszystkim to pasuje. Szkoda tylko, że zostało to tak paskudnie okazane – niekulturalnie i niepoważnie. Po trolowemu.

Nie cierpię buractwa, drażni mnie. Ok, nikt nie jest święty. Ale większość ludzi (mam nadzieję, że ja też) potrafi się jakoś zmitygować, czasami z drobną pomocą współdyskutantów ;P Tu niestety, zamiast olać sprawę, próbowałem trola przepłoszyć. Każdy popełnia błędy ;/

I stało się. Ów trol, mocno poruszony moją krytyką, stwierdził uszczerbek na swoich dobrach osobistych i nosi się z zamiarem dociekania sprawiedliwości. W sądzie. Ciekawe, czy pozostałych dyskutantów z wątku również będzie pozywał? Może lepiej będzie nam się bronić w grupie?

Zolix!

Prośbę mam. Zanim znów przyjdzie Ci na myśl dzwonić do mnie i mnie straszyć, uprzedź mnie mailem lub SMS-em. Zorganizuję wszystko tak, abym mógł sobie spokojnie się poturlać rżąc ile wlezie. A potem, jak już chwilę odpocznę i odzyskam oddech – powiem Ci, co i gdzie możesz zrobić. A! I koniecznie mi przypomnij, abym włączył nagrywanie rozmowy. I – jak już dzwonisz – racz się przedstawiać, zanim zaczniesz mi grozić.

Co zrobić, jeśli w korporacji ze względu na jakieś mocno wirtualne procedury nie pozwalają wpiąć się z własnym sprzętem do sieci? Hm… Po prostu to zrobić. Zrobić to bez użerania się ze strażnikami procedur. Zrobić to sprytnie, tak aby się nie zorientowali za szybko ;D

Składniki:

• korporacyjny PC
• prywatny lapciak
• kieszeń USB
• płytka bootowalna z Linuxem
• płytka instalacyjna XP (na wypadek zwarzenia się systemu)
• 2h wolnego czasu

Przystępujemy do majstrowania. Wyjmujemy dysk z laptopa. Podłączamy w kieszeni przez USB do korporacyjnej skrzynki. Odpalamy na skrzynce linuxa z płytki. Może to być instalator np debiana. Przechodzimy do momentu, gdy instalator wykrył cały sprzęt (w sumie nam styknie jak widzi oba dyski) lub logujemy się na root-a na liveCD.

Robimy:

 dd if=/dev/hda of=/dev/sda bs=1M

i mieszamy tylko w prawo!

Po kilkunastu-kilkudziesięciu minutach mamy obraz systemu przeniesiony na nasz dysk. Montujemy go w laptopie. Odpalamy laptopa i trzymamy kciuki. U mnie system się zwarzył, trzeba było doprawić go procedurą ratunkową z instalki XP. System nabiera wtedy trochę pikantności, bo zmieniają się numery seryjne.

Teraz system na laptopie trzeba doprawić do smaku sterownikami. Po doprawieniu (albo w jego ramach) należy jeszcze system przyozdobić MACem spisanym z karty sieciowej ze skrzynki korporacyjnej.

Podłączamy się do kabelka korporacyjnego, podłączamy sobie drugi monitor do laptopa. Całość można jeszcze przyprawić dobrą myszą i ulubioną klawiaturą.

Trzeba teraz tylko pilnować, żeby się przypadkiem nie zdemaskować. Nie instalujemy na tym dysku Kłejka ani pr0nu, robimy tylko firmowe rzeczy. Dobrze docelowo mieć osobny dysk na pracę, osobny na sprawy domowo-prywatne. Jak się człek nie będzie wychylał to do następnego audytu softu sprawa przejdzie niezauważona, nawet jeśli się czasem admini będą po VNC wbijać raczej nie zwrócą uwagi na inne bebechy sprzętowe.

Smacznego!

Program operuje na kluczu [HKEY_LOCAL_MACHINE\SYSTEM\CurrentControlSet\Control\Keyboard Layout] – zmienia wartość “Scancode Map”.

Moja przydatna mapka:

Windows Registry Editor Version 5.00

[HKEY_LOCAL_MACHINE\SYSTEM\CurrentControlSet\Control\Keyboard Layout]
"Scancode Map"=hex:00,00,00,00,00,00,00,00,06,00,00,00,00,00,21,e0,5b,e0,\
38,00,38,00,5b,e0,5c,e0,38,e0,38,e0,5c,e0,00,00,00,00


#smtpd_sasl_local_domain =   (tak, ma być zakomentowane)

W /etc/default/saslauthd:

OPTIONS=”-r -m /var/spool/postfix/var/run/saslauthd”

-r jest odpowiedzialne za przesyłanie do PAM “user@domena.tld” a nie samego “user”